Het stuk
Lise en Arno verloren Daan, hun enige zoontje, in een verkeersongeval; hij was vier. Hoewel zijn dood hun relatie heeft afgevlakt, geven ze niemand de schuld. Zelfs niet Alexander, de student die het ongeluk veroorzaakte.
Natuurlijk komen ze onderweg met elkaar in botsing en worden ze overmand door intense emoties. Ze zitten gevangen in een warnet van herinneringen, verlangens, schuldgevoelens, verwijten, sarcasme en woedeuitbarstingen.
Toch is deze voorstelling een worsteling om "gewoon" te doen als je middenin een rouwproces zit. Alle personages zijn functionele, gevatte mensen die hun verdriet allen anders verwerken maar mekaar met de beste zorgen omringen. Dat zal er ook voor zorgen dat ze er wel iets op vinden.
Niets komt in orde. Daan komt nooit terug. Maar Rabbit Hole is een verhaal vol hoop. Afschuwelijk mooi.